24 h to za mało

skończyły się wakacje, byle do wakacji…

Krótkie zimowe wakacje skończyły się zupełnie zanim na dobre się rozpoczęły. Czwartego dnia na brzegu świadomości pojawił się niepokój, piątego - udało mi się go wypluć obok kostek z cukrem, przy porannej kawie na stoku, szóstego dnia nie wiedziałam już czy radość z jazdy jest uzasadniona w obliczu zbliżającego się terminu zamiany kilku szczęśliwych dni na 3 euro kaucji za karnet, siódmego dnia byliśmy znów w prawdziwym świecie - z wszystkimi tego konsekwencjami.

Zaczęłam od końca, - ale chciałam napisać o momentach szczęścia, które doganiam zjeżdżając z dobrze utrzymanego stoku, w słońcu, na naostrzonych nartach. Bo to chyba nie jest normalne żeby najbardziej namacalne chwile szczęścia przeżywać podczas tak absurdalnego zajęcia jakim jest zjeżdżanie w dół wzniesienia, po śniegu, często sztucznym, w niewygodnych butach. W ogóle takie wakacje na nartach przybierają postać ciężkiej pracy: wstaje się wcześnie rano (wcześniej niż przyjęto wstawać na wakacjach), wychodzi się na mróz, który w normalnych warunkach sklęlibyśmy szpetnie wchodząc do samochodu ze sprawnym ogrzewaniem, a potem cały dzień wykonuje się ciężką pracę fizyczną (cóż, że w tym wypadku akurat bezproduktywną) po to by po zamknięciu wyciągów dowlec się na ostatnich nogach do hotelu, cierpiąc srodze przy każdym ruchu kończyną. I tak w koło Macieju - sześć razy.

A jak, nie daj Boże, wyjdę z domu godzinę po otwarciu wyciągów - to się denerwuję, że już strasznie późno. Jakakolwiek sugestia, że mogłabym raz nie pójść na narty - tylko pojechać coś zobaczyć (co w normalnych warunkach uczyniłam z dziką chęcią - jeżeli tylko można coś zobaczyć na pewno chciałabym to zrobić) jest przeze mnie traktowana jak niedorzeczna bzdura. W ogóle wyjazdu narciarskiego nie dotyczą reguły wyjazdu na wakacje, nie interesuje mnie gdzie jedziemy (w sensie okolicy innej niż zespół tras narciarskich), co jest dookoła, co można zobaczyć, czego spróbować, nic w ogóle. Gdybyśmy pojechali na narty 50 km od realizacji Philipa Johnsona, mnie byłoby żal dwóch godzin na wycieczkę.

Bo na nartach jestem szczęśliwa. I nie wiem czy coś jest nie tak ze mną, czy z cywilizacją, że bywa się szczęśliwym w tak absurdalnym momencie.